Kleine bange baby

Maar  toch wel heel grappig

''Ga lekker huilen in een hoekje''

Het gezicht van Patty Brard is, in plaats van overdekt te zijn door lagen botox, nog werkelijk zichtbaar. Je wordt niet raar aangekeken als je met je uitklapbare, antennedragende, koelkastomvangrijke Nokia over straat gaat. De politie is skeer genoeg zich om te laten kopen voor een paar tientjes omdat kleine Robbie, die waarschijnlijk dezelfde middag als laatst gekozen wordt bij gym, zijn achterlichtje niet helemaal in orde heeft. De leeftijd waarop een arbeider mag stoppen met werken is nog gelijk aan de penislengte van een bosneger; 65. Elfstedentochten zijn feiten, in plaats van door de media opgepompte geruchten, roddels, net als het eeuwige geroddel over diezelfde kleine Robbie, die naar pies stinkt en broodkorsten verzamelt. Wat hebben deze dingen gemeen? Juist, vroeger was dit net zo normaal als het tegenwoordige halfjaardurende besluitvormingstermijn van de Tweede Kamer. Demente grootouders horen dit tegen hun kleinkinderen te zeggen. Vandaag zeg ik het tegen elke gek die van plan is dit te lezen. Maar dit kleine bericht, waar je vroeger nagelbijtende, vuistkauwende, in de feutushouding zittende verschijnselen van onderging, maakt een mens tegenwoordig blij. Opgetogen. Dat vleugje blijdschap op de brakke Zondag wat je Zondag net iets minder brak maakt. Ik zal het verklappen. ‘Het bericht dat iemand je volgt’.

Je wil niet gevolgd worden in de supermarkt, stiekem in je ooghoeken kijkend naar de pornobladen bij de kassa waar je als klein jongetje niet bij kon. Je wil niet gevolgd worden op school, waar je lege pakjes drinken net tegen de prullenbakrand aangooit, in de hoop dat niemand je faal heeft gezien. Je wil niet gevolgd worden tijdens kerst, net doende alsof je de zelfgemaakte appelkruidentosti’s van je oma verukkelijk vindt. Je wil gevolgd worden op Twitter. Iedereen wil gevolgd worden op Twitter. ‘Tweeten’ was vroeger het geluid van een vogel, een werkwoord dat alleen een vogel kon toepassen, tegenwoordig kan zelfs kleine Robbie het. Ooit een blauwe vogel 1600 keer zien tweeten per seconde? Vroeger zouden dierenartsen in zulke gevallen epileptische aanvallen constateren, tegenwoordig kijkt niemand meer om naar zoveel tweets. Twitter is het fietsenhok van jaren geleden waar de stoere kids wiet rookten en fietsbellen kapottrapten. The place to be. De shit.

Het meest onzinnige aan Twitter zijn de twitteraars zelf. Die onvolwassen typetjes die je boos opbellen en je vragen ‘waarom je ze unfollowed hebt’. Het is een fucking medium, een platform. Het is niet dat je niets meer met die persoon te maken wil hebben, je vindt zijn of haar tweets gewoon strontvervelend. Van die mensen die doen alsof je uit de familie stapt of een vriendschap verbreekt als je ze niet meer volgt, there’s a freaking world outside! En de jaren dat twitter nog geen dagelijkse term was dan? Waren we toen ook geen vriendjes? Jawel. En nu, jaren later, terwijl iedereen twitter volgooit met wanhopige tienertweets, volg ik je niet. Mag ik nu ineens niet meer op je feestje komen? Ze doen alsof iemand die je niet mag, maar toch terugvolgt een streepje voor heeft, voorrang. Een beetje de Heinrich Himmler tegenover Adolf, speciaal in geen enkel opzicht maar gewoon achter de baas aanlopende, word je vanzelf geliefd.

Er is maar één oplossing voor deze talloze discussies tussen de stukken verdriet die van het bovenstaande een probleem maken: Schaf die unfollow knop af. Bij dat volg- en ontvolggedoe ontstaat er één groot polonaise-effect. De eerste momenten is het leuk, een beetje op foute Nederlandse muziek van over poliepen beschikkende volkzangers achter elkaar aan lopen. Naderhand spring je er tussen uit vanwege de zweterige handen op je schouders en loopt de grote rups bestaande uit bezopen voetbalfanaten uit op twee korte polonaises, waarna iedereen boos op je is vanwege je egoïstische splitsing. Zonder unfollow knop is al dit getoethaspel verleden tijd. Kun je lekker op de iPad van je beste vriend smerige pedofielen gaan volgen, die hij uiteindelijk niet meer van zich af weet te slaan. Na spijkerpoepen, koekhappen en ‘Concordiaans de kust begroeten’ hebben we er een Oud Hollands spelletje bij: Pedovolgen. Tot grote ergernis van de tegenstander.

Het enige wat ik over deze ‘situaties’ met betrekking tot het boos worden wanneer iemand je ontvolgt kan zeggen is: Ga lekker huilen in een hoekje. Zelfs dat hoekje zal waarschijnlijk niet begrijpen waarom je er een probleem van maakt. Dan heb ik nog meer respect voor kleine Robbie die zich nergens druk om maakt, dan voor jou met je dikke tieten, je blauwe ogen en je blonde krullen wanneer je een oordeel over iemand vormt puur op basis van de twittersituatie. Robbie, ga maar mooi door met broodkorsten verzamelen, die zullen je nooit unfollowen.

Hoe was jou dag?

Wel tof... beetje naar de dierentuin geweest enzo..

Parkeren blijft lastig

Maar dat iemand zo hard faalt... Tsja dat zie je niet iedere dag

kut kinderen

We kennen er allemaal wel een paar, zoals deze.